เรื่องเสียว ผีไทย

"กมลพร" เล่าประสบการณ์ขนหัวลุกเมื่อวิญญาณมาเยือน คุณมีความทรงจำย้อนไปได้ไกลสุดแค่ไหนคะ? ดิฉันคิดว่าราวขวบกว่าๆ เราก็เริ่มจำได้จนถึงบัดนี้ แม้ว่ามันกระท่อนกระแท่นเต็มที ดิฉันจำตอนตัวเองหัดเดินไปได้เลยล่ะค่ะ...เชื่อไหมคะ? แต่ความทรงจำอันหนึ่งที่เป็นปริศนาชวนสยองเกิดขึ้น ตอนที่ดิฉันอยู่อนุบาลสอง...คิดแล้วก็ราวห้าขวบเห็นจะได้ เมื่อดิฉันย้อนรำลึกถึงทีไร ภาพใบหน้าก็เด่นชัดขึ้นทุกที...มันเป็นใบหน้าของพี่แต้ว-ลูกพี่ลูกน้องของดิฉันเอง เธอแก่กว่าราวสองปี และเป็นลูกคุณป้าวิไลพี่สาวแท้ๆ ของแม่ดิฉันเอง พี่แต้วจมน้ำตาย แต่ในความคิดและการรับรู้ของดิฉันยามมีอายุแค่ห้าขวบนั้น...ความตายคืออะไรก็ไม่รู้ล่ะ รู้แต่ว่าพี่แต้วตายแล้ว กลับมาได้! ภาพที่ดิฉันจำได้คือ คุณป้าวิไลจะมาหาคุณแม่ดิฉันบ่อยๆ หลังจากเกิดอุบัติเหตุที่พรากลูกสาวคนเดียวให้จากไป คุณป้าแต่งชุดดำ ใบหน้าไม่มีเครื่องสำอาง...มันซีดเซียวหม่นหมอง ทว่าใบหน้าเล็กๆ ของพี่แต้วที่เดินตามหลังแม่ไปโน่นไปนี่มันซีดกว่าเยอะ เพราะถึงอย่างไร ใบหน้าของป้าวิไลยังมีสีเลือด แต่ใบหน้าของพี่แต้วเป็นสีม่วงคล้ำ และไม่มีรอยยิ้มเลย! เป็นใบหน้าที่เรียบเฉย เวลามอ...

2 nov.10 ผลจากการเล่นคุณไสย์ แย่งเมียคนอื่น

เมื่อกลางเดือนกันยายนมีพายุพัดเข้ากรุงเทพฯ หลายลูก ฝนมักจะกระหน่ำตอนค่ำๆ ท้องฟ้าแดงฉาน อุ้มน้ำหนักอึ้ง ลมก็แรงอู้ๆ น่ากลัวมากครับ แต่ผมกลับชอบบรรยากาศแบบนี้ เพราะมันทั้งแรง มีพลังอัดแน่นและลึกลับ คืนนั้น ผมไปส่งแฟนถึงบ้านเธอที่พุทธมณฑลสายห้า ทั้งที่เธอบอกว่าไม่ต้องส่งเพราะเป็นห่วงผมเหมือนกัน บ้านผมอยู่ประดิพัทธ์ ไกลกันคนละฝั่งฟ้าก็ว่าได้ แต่ผมไม่ยอมหรอกครับ พอรถเมล์มาผมก็โดดขึ้นไปกับเธอทันที ส่งจนเธอเข้าบ้านเรียบร้อยผมก็นั่งรถเมล์กลับ ขณะนั้นเป็นเวลาราวสามทุ่ม มาถึงวงเวียนใหญ่สี่ทุ่มกว่าๆ ผมก้าวลงจากรถเมล์ ท้องฟ้าแดงฉาน มีฟ้าแลบสว่างวาบๆ แล้วคำรามกระหึ่มครืนๆ จนรู้สึกชัดถึงพลังกระแสไฟฟ้าที่แผ่ซ่านอยู่ในทุกอณูอากาศ คอยดูเถอะ เดี๋ยวต้องมีพายุใหญ่แน่ๆ เอ...แบบนี้ผมต่อแท็กซี่จะสะดวกกว่าละมัง มือเร็วเท่าความคิด ยกขึ้นโบกเรียกรถพอดี แท็กซี่สีม่วงแดงคันหนึ่งปราดเข้ามาเทียบฉับไว คนขับดูจะดีอกดีใจจนผมอดนึกขันไม่ได้...ดีใจอะไรจะปานนั้น? "ขึ้นมาเลยครับ จะไปไหนก็ได้" เสียงโชเฟอร์เริงร่า ทำอย่างกับว่าตลอดทั้งคืนไม่มีใครเรียกเขาเลย เพิ่งมีผมนี่ละรายแรก...พอบอกจุดหมายเขายิ่งดีใจใหญ่ "แ...

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณปี 2538 ที่บ้านพักข้าราชการในจังหวัดอุบลราชธานี สถานที่นี้ก่อตั้งขึ้นมากว่า 50 ปีมาแล้ว คุณพ่อของดิฉันเป็นผู้บริหารสูงสุด มีบ้านพักเป็นเรือนไม้ ใต้ถุนสูง ล้อมรอบ ด้วยหน้าต่างบานสูง มีทางเดินเชื่อมไปสู่ เรือนครัว ลักษณะบ้านคล้ายกับบ้านพัก ตากอากาศชายทะเลสมัยก่อน ตรงข้าม บ้านพักจะเป็นเรือนรับรองรูปแบบเดียวกัน หากแต่ไม่มีเรือนเล็กเท่านั้น บ้านหลังนี้มี 3 ห้องนอน แต่ดิฉัน และน้องสาวนอนรวมกันในห้องเดียวกับพ่อแม่ แม่จึงจัดให้ห้องนอนที่ติดกันเป็นห้องนั่งเล่น และจัดให้ห้องนอนอีกห้องที่อยู่ห่างออกไปเป็นห้องแต่งตัว ซึ่งในห้องนี้เองที่มี โต๊ะเครื่องแป้งแบบโบราณ ทำจากไม้ มีลิ้นชักไว้เก็บของอยู่ 3 ชั้น โต๊ะนี้ เมื่อเราย้ายเข้ามาก็มีอยู่แล้ว เพราะเป็นสมบัติของหลวง ปกติบ้านนี้พ่อแม่อยู่กันสองคนดิฉันกับน้องสาวเรียนอยู่ที่กรุงเทพฯ จะกลับมา ช่วงปิดเทอมเท่านั้น แรกเข้ามาอยู่ก็ไม่มีอะไร เหตุการณ์ปกติดีทุกอย่าง ต่อเมื่อคุณพ่อได้เดินทางไปราชการต่างจังหวัด ในกลางดึกคืนหนึ่ง ขณะที่ดิฉันกำลังเคลิ้มหลับ ก็ได้ยินเสียงดังกุกกักๆ เป็นเสียงที่ดังมาจากห้องแต่งตัว ดิฉันสะกิดเรียกน้องสาว...